Gepubliceerd op 16 november 2011
Een paar keer per jaar geven wij een blad uit voor al onze klanten, LivioLeven. Daarin staat telkens ook een stukje van mijn hand. Dit keer ging dat over onze vrijwilligers. In de kop staat te lezen dat ik het niet zo heb met "het jaar van de vrijwilligers". Om verderop in dat stuk uit te leggen dat het wat mij betreft elk jaar het jaar van de vrijwilligers mag zijn. Elke dag voor mijn part. Het is deksels belangrijk werk dat zij in het belang van onze klanten doen. Dat is na dit jaar ineens niet minder belangrijk. In het zonnetje zetten van onze vrijwilligers (want dat wordt natuurlijk bedoeld met dat "jaar van de vrijwilligers") doen wij inderdaad al jaren lang elk jaar. Toevallig hadden we de afgelopen weken weer meerdere van die vrijwilligersavonden waarin - op verschillende locaties - honderden vrijwilligers een feestelijke avond wordt aangeboden. Ik mag die bijeenkomsten openen en zo kan ik ook mondeling en wat meer persoonlijk onze waardering uitspreken.
Maar een lezer van LivioLeven had het blad na een blik op het begin van mijn stukje geschokt weggelegd. En klom ogenblikkelijk in de pen. Wat is dat voor een directeur die de inzet van vrijwilligers niet belangrijk vindt?! Alsjeblieft in het vervolg even doorlezen, beste lezer, schreef ik terug. Op mijn beurt zal ik de eerste regels van mijn stukjes nog beter kiezen dan ik trouwens al deed.
Dus sluit ik er dit keer maar mee af, dat het mij verdriet dat er "een jaar van de vrijwilligers" is. Onze waardering gaat veel en veel verder dan dat ene, toevallige, jaar!
O ja, over reageren gesproken: elders op deze webpagina treft u mijn emailadres aan. Van uw commentaar op dit - of een ander - stukje zal ik met belangstelling kennis nemen. Wellicht vormt dat weer input voor een volgend artikeltje.
