Gepubliceerd op 27 oktober 2011
Gek eigenlijk, dat gekrakeel over de beschikbaarheid van zorg. Want een ander woord dan krakelen wil ik er niet voor gebruiken. De overheid stimuleert keuzevrijheid voor de burger. Prima, want wie wil er nou niet zelf beslissen wie er waar aan zijn of haar lijf zit?
Dan is het wel gek dat bijvoorbeeld het aantal geboortecentra - waar ik vanochtend mee bezig was - zou moeten worden teruggebracht tot 70 voor heel Nederland. Da's efficient. Dat laatste kan ik ook begrijpen. Maar als je daar dan ook nog de eis bij stelt dat je altijd binnen drie kwartier in zo'n centrum moet kunnen zijn, dan ben je een paar onmogelijke voorwaarden met elkaar aan het verbinden.
Afhankelijk van het gezichtspunt of het specifieke probleem, omarmen de politiek en de pers dan weer eens de ene en dan weer eens de andere doelstelling. En dan lekker mopperen over het onvermogen van dees of geen waarom ze dat niet al lang voor elkaar hebben. Det bekt goed, je haalt er mooi de krant mee, en die kranten houden hun actualiteitenrubrieken zo ook mooi gevuld. Maar één slag dieper naar dit soort zaken kijkend, realiseer je je dat er soms onmogelijkheden met elkaar tot werkelijkheid gebracht moeten worden.
Dat betekent tussen verschillende 'kwaden' kiezen en dat is niet leuk. Als je de zorg voor iedereen beschikbaar wil hebben, dan heeft dat consequenties. Wil je daar niet aan, ja, dan zal je ook je eisen bij moeten stellen. Kiezen dus, in plaats van klagen. Moeilijker moeten we het elkaar niet maken.
