Gepubliceerd op 19 juli 2011
In NRC van gisteren: "Spectaculaire groei werkgelegenheid in de zorg". Dan volgen er inderdaad spectaculaire getallen. 75% van de banengroei in de afgelopen tien jaar betrof de zorgsector. En: bijna 1,4 miljoen mensen werken in de gezondheidszorg, in de verzorging of in de welzijnssector. Van professor A. Heertje ("De Kern van de Economie") leerde ik vroeger al dat het vooral de maakindustrie is die een samenleving aan de gang houdt. Maar intussen werkt 1 op de 7 werknemers in de zorg. Een ontwikkeling die, zo wordt verondersteld, de komende 20 jaar nog zal doorzetten.
Op de website van het ministerie van VWS lees ik: "Het aantal vacatures in de zorg is groot en neemt de komende jaren alleen maar toe. Dat heeft veel te maken met de vergrijzing. Ook verandert de zorg van karakter doordat relatief veel patiënten boven de 65 zijn. Het kabinet heeft maatregelen genomen om het aantal werkers in de zorg op peil houden en voorbereid te zijn op de behoefte aan zorg in de toekomst."
Inderdaad, in het regeringsakkoord wordt veel geld vrijgemaakt voor extra handen aan het bed. Dat is mooi. Alleen: die mensen moeten er wèl zijn! En als ze er al zijn leidt dat tot meer werk dus tot meer (zoals dat in deze sector toch ook heet) productie. Die moeten we afrekenen bij die zelfde overheid. Nu al lopen wij voortdurend aan tegen het 'productieplafond', het maximale volume waarvoor wij vergoeding ontvangen. De toenemende vraag naar zorg noopt dus tot ophoging van dat productieplafond. Alleen, zoiets doe je niet voor een jaartje, omdat een kabinet dit nu tot issue heeft verklaard. Dit is voor de komende decennia structureel. Wie A zegt, dames en heren politici, moet straks ook B zeggen. Die grote getallen illustreren weer eens dat zorg niet iets is van de korte termijn, maar vraagt om een samenhangend beleid. Wat we vandaag verzinnen, moet ook morgen nog uitgevoerd en betaald kunnen worden. Nuttig dus, om ook eens bij die grote getallen stil te staan. Zij geven een breder beeld van waarmee wij bezig zijn. En wat ons allen te wachten staat. In elk geval een beste uitdaging voor een hele samenleving. Mooi toch om daar midden in te staan en daar iets aan bij te dragen.
