Gepubliceerd op 20 april 2011
Van één van onze RvT-leden hoorde ik hoe hij sinds een aantal jaren in zijn woonplaats een halve dag in de twee weken als vrijwilliger in een woon- en zorgcentrum aanwezig is. Gaat met de bewoners uit fietsen (op een duo-fiets - moeten wij ook eens aanschaffen), of wandelen, boodschappen doen, op een terrasje zitten (citroentje met veel suiker) of gewoon kletsen over vroeger. Hij slaat als 't effe kan geen keer over. Betrokkene ken ik als een druk man met vooraanstaande posities in de samenleving. Gewoon in je agenda blokken, is zijn credo. Hoe veel moeite is dat nu en je kan zo heel concreet wat bijdragen aan een oudere generatie. Iedereen zou dat toch moeten kunnen?
Stel je voor! Iedereen prikt een halve dag in de twee weken om wat aan vrijwilligerswerk in de zorg te doen. Is dat denkbaar? Why not?! Stel je voor dat iedereen zo'n taak op zich zou nemen?! Wat zou het effect zijn op de kwaliteit van leven van vele zorgbehoevenden? Wat zou het effect zijn op het zorgbudget, waarbij de werkers zich meer op de taken kunnen richten waarvoor zij specifiek zijn opgeleid? Wat zou dat voor effect hebben op de zorgbudgetten? En op de samenhang in onze samenleving?
Natuurlijk moeten we ons naar de toekomst toe maximaal inspannen voor slimmer werken, voor toepassing van innovaties, voor creatief omgaan met de inzet van onze medewerkers. Maar ligt hier niet een heel mooie kans om een aantal van onze grote dreigende knelpunten op een heel voor de hand liggende manier het hoofd te bieden? Stelselmatig iedereen betrekken in wat ons allemaal aangaat en wat direct ons aller welzijn aangaat? De zorg voor elkaar. Goh, dit lijkt wel een politiek programmapunt. Een verdere uitwerking van het Wmo-gedachtengoed. Helemaal geen gek idee. We moesten de politieke partijen inderdaad maar eens vragen hier in hun programma's verdere uitwerking aan te geven. Ik zal hen - en het ministerie - daar eens een briefje over schrijven. En om te beginnen ga ik zelf eens kijken wat er om mij heen zo al te doen valt.....
