Gepubliceerd op 18 april 2011
Vandaag was ik op bezoek bij Leo, een van onze klanten in Haaksbergen. Wij spraken erover dat de structuren in de zorg de intentie van zorgverlening vaak zo in de weg zitten. Althans, zo vat ik Leo's stelling hier kortheidshalve samen. Zorg wordt bezien als een bedrijfseconomische activiteit en ook volgens die wetmatigheden benaderd, was zo ongeveer zijn denklijn. Voor onze discussie van vanmiddag was dat een aardige gedachtenoefening. Dat we ook met de wetmatigheden in de wereld van 2011 zitten, kwamen we amper aan toe. Leo en ik zijn bepaald nog niet uitgepraat en een vervolggesprek staat dan ook in de agenda. Eén oneliner heb ik er alvast wel aan overgehouden: de broer van Leo was ooit ook bestuurder in de zorg. Tijdens een onderhoud op het ministerie leek het over een kwestie tot een vergelijk te komen, waarop de broer sprak: "Dit wil ik eerst Herman vragen". Wie was dan wel Herman? vroeg de staatssecretaris de broer. Herman was één van de klanten in kwestie. Ik vond dat een mooie lijn. Niet omdat Herman voor alles eerst groen licht zou hebben te geven, maar het geeft zo mooi uitdrukking aan de essentie van ons werk: voor wie doen we het nu eigenlijk?! Laat dat nu alsjeblieft ons vertrekpunt blijven. Toch nog wat vaker aan Herman denken.
