Gepubliceerd op 31 januari 2011
31 januari 2011
Voor Noor
Vandaag op bezoek geweest bij een bijna 100-jarige. Over drie weken is het zo ver: 100. Van 1911 dus. Al 35 jaar met pensioen. Hij stopte toen ik ongeveer begon. Als je over zo'n tijdsspanne nadenkt komt alles in een ander perspectief. Woont gewoon thuis, op zich zelf. Kookt 's avonds zijn eigen maaltijd. Zag er pico bello uit. Ja, de ledematen zijn strammer en het gehoor is niet meer wat het was. Daar valt mee te leven. Veel minder met het feit dat mensen om je heen voor jou beginnen te bepalen wat je wel of niet nog kan of wil. Zonder het zelfs maar te vragen. Vullen jouw leven wel in. Omdat je toevallig wat langzamer bent gaan lopen, trekt je omgeving alvast haar conclusies. Gesproken over ouder worden, over de kinderen, over de krant, het wereldnieuws. Over het Muziekkwartier en de Schouwburg. "Ik wil een interessante gesprekspartner blijven voor mijn kinderen". Voor mij was hij dat zeker. Een beschouwer van het leven. Scherpzinnig en mild tegelijk. Met humor en zelfspot. Ik ontmoette 100 jaar levenservaring en ervoer hoe waardig het leven ook op hoge leeftijd kan zijn. Wij oordelen, hebben onze meningen over mensen klaar, stoppen ze in vakjes, plakken ze labels op en handelen daar vervolgens naar. Vandaag zag ik weer eens het individu. Weg vakjes, weg labels, leven gaat om mensen. Echte mensen, in oneindige verscheidenheid. Wat mooi om dat weer eens bewust te zijn. Wat een mooie dag was dit!
